دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۱۲

دیدم رخ ترسا را با ما چو گل اشکفته — هم خلوت و هم بی‌گه در دیر صفا رفته

با آن مه بی‌نقصان سرمست شده رقصان — دستی سر زلف او دستی می بگرفته

در رسته بازاری هر جا بده اغیاری — در جانش زده ناری آن خونی آشفته

و آن لعل چو بگشاید تا قند شکر خاید — از عرش نثار آید بس گوهر ناسفته

دل دزدد و بستاند وز سر دلت داند — تا جمله فروخواند پنهانی ناگفته

از حسن پری زاده صد بی‌دل و دل داده — در هر طرف افتاده هم یک یک و هم جفته

نوری که از او تابد هر چشم که برتابد — بیدار ابد یابد در کالبد خفته

از هفت فلک بیرون وز هر دو جهان افزون — وین طرفه که آن بی‌چون اندر دل بنهفته

از بهر چنین مشکل تبریز شده حاصل — و اندر پی شمس الدین پای دل من کفته