دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۱۶

امروز بت خندان می‌بخش کند خنده — عالم همه خندان شد بگذشت ز حد خنده

پیوسته حسد بودی پرغصه ولیک این دم — می‌جوشد و می‌روید از عین حسد خنده

در من بنگر ای جان تا هر دو سلف خندیم — کان خنده بی‌پایان آورد مدد خنده

بربسته و بررسته غرقند در این رسته — تا با همگان باشد از عین ابد خنده

تا چند نهان خندم پنهان نکنم زین پس — هر چند نهان دارم از من بجهد خنده

ور تو پنهان داری ناموس تو من دانم — کاندر سر هر مویت درجست دو صد خنده

هر ذره که می‌پوید بی‌خنده نمی‌روید — از نیست سوی هستی ما را کی کشد خنده

خنده پدر و مادر در چرخ درآوردت — بنمود به هر طورت الطاف احد خنده

آن دم که دهان خندد در خنده جان بنگر — کان خنده بی‌دندان در لب بنهد خنده