دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۲۰

بی‌برگی بستان بین کآمد دی دیوانه — خوبان چمن رفتند از باغ سوی خانه

زردی رخ بستان کز فرقت آن خوبان — بستان شده گورستان زندان شده کاشانه

ترکان پری چهره نک عزم سفر کردند — یک یک به سوی قشلق از غارت بیگانه

کی باشد کاین ترکان از قشلق بازآیند — چون گنج بدید آید زین گوشه ویرانه

کی باشد کاین مستان آیند سوی بستان — سرسبز و خوش و حیران رقصان شده مستانه

ز انبار تهی گردد پر گردد پیمانه — آن عالم انبار است وین عالم پیمانه

پیمانه چو شد خالی ز انبار بباید جست — ز انبار نهان کان جا پوسیده نشد دانه