دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۲۲

هر روز فقیران را هم عید و هم آدینه — نی عید کهن گشته آدینه دیگینه

عیدانه بپوشیده همچون مه عید ای جان — از نور جمال خود نی خرقه پشمینه

ماننده عقل و دین بیرون و درون شیرین — نی سیر درآکنده اندر دل گوزینه

درپوش چنین خرقه می‌گرد در این حلقه — مانند دل روشن در پیشگه سینه

در جوی روان ای جان خاشاک کجا پاید — در جان و روان ای جان چون خانه کند کینه

در دیده قدس این دم شاخی است تر و تازه — در دیده حس این دم افسانه دیرینه