دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۲۳

ای دل تو بگو هستم چون ماهی بر تابه — کاستیزه همی‌گیرد او را مگر از لابه

نی نی تو بنال ای دل زیرا که من مسکین — بی‌صورت او هستم چون صورت گرمابه

شد خانه چو زندانم شب خواب نمی‌دانم — تا او نشود با من همخانه و همخوابه

حسن تو و عشق من در شهر شده شهره — برداشته هر مطرب آن بر دف و شبابه

ای در هوست غرقه هم صوفی و هم خرقه — هم بنده بیچاره هم خواجه نسابه