دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳۲

ای آنک تو را ما ز همه کون گزیده — بگذاشته ما را تو و در خود نگریده

تو شرم نداری که تو را آینه ماییم — تو آینه ناقص کژشکل خریده

ای بی‌خبر از خویش که از عکس دل تو — بر عارض جان‌ها گل و گلزار دمیده

صد روح غلام تو و هر دم چو کنیزک — آراسته خود را و به بازار دویده

بر چرخ ز شادی جمال تو عروسی است — ای همچو کمان جان تو در غصه خمیده

صد خرمن نعمت جهت پیشکش تو — وز بهر یکی دانه در این دام پریده

ای آنک شنیدی سخن عشق ببین عشق — کو حالت بشنیده و کو حالت دیده

در عشق همان کس که تو را دوش بیاراست — امشب تو به خلوتگه عشق آی جریده

چون صبر بود از شه شمس الحق تبریز — ای آب حیات ابد از شاه چشیده