دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳۴

ای طبل رحیل از طرف چرخ شنیده — وی رخت از این جای بدان جای کشیده

ای نرگس چشم و رخ چون لاله کجایی — از گور تو آن نرگس و آن لاله دمیده

اندر لحد بی‌در و بی‌بام مقیمی — ای بر در و بر بام به صد ناز دویده

کو شیوه ابروی تو کو غمزه چشمت — ای چشم بد مرگ بدان هر دو رسیده

ای دست تو بوسه گه لب‌های عزیزان — در دست فنا مانده تو با دست بریده

این‌ها همه سهل است اگر مرغ ضمیرت — بر چرخ پریده بود و دام دریده

صورت چه کم آید چه برد جان به سلامت — موزه چه کم آید چو بود پای رهیده

صد شکر کند جان چو رهد از تن و صورت — ای بی‌خبر از چاشنی جان جریده

کو لذت آب و گل و کو آب حیاتی — کو قبه گردونی و کو بام خمیده

یا رب چه طلسم است کز آن خلد نفوریم — ما در تک این دوزخ امشاج خزیده

محسود فلک بوده و مسجود ملایک — وز همت ناپاک ز ما دیو رمیده

باغ آی و ز باران سخن نرگس و گل چین — نرگس ندهد قطره ای از بام چکیده

بربند دهان از سخن و باده لب نوش — تا قصه کند چشم خمار از ره دیده