دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳۵

رندان همه جمعند در این دیر مغانه — درده تو یکی رطل بدان پیر یگانه

خون ریزبک عشق در و بام گرفته‌ست — و آن عقل گریزان شده از خانه به خانه

یک پرده برانداخته آن شاهد اعظم — از پرده برون رفته همه اهل زمانه

آن جنس که عشاق در این بحر فتادند — چه جای امان باشد و چه جای امانه

کی سرد شود عشق ز آواز ملامت — هرگز نرمد شیر ز فریاد زنانه

پر کن تو یکی رطل ز می‌های خدایی — مگذار خدایان طبیعت به میانه

اول بده آن رطل بدان نفس محدث — تا ناطقه‌اش هیچ نگوید ز فسانه

چون بند شود نطق یکی سیل درآید — کز کون و مکان هیچ نبینی تو نشانه

شمس الحق تبریز چه آتش که برافروخت — احسنت زهی آتش و شاباش زبانه