دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳۶

این نیم شبان کیست چو مهتاب رسیده — پیغمبر عشق است ز محراب رسیده

آورده یکی مشعله آتش زده در خواب — از حضرت شاهنشه بی‌خواب رسیده

این کیست چنین غلغله در شهر فکنده — بر خرمن درویش چو سیلاب رسیده

این کیست بگویید که در کون جز او نیست — شاهی به در خانه بواب رسیده

این کیست چنین خوان کرم باز گشاده — خندان جهت دعوت اصحاب رسیده

جامی است به دستش که سرانجام فقیر است — زان آب عنب رنگ به عناب رسیده

دل‌ها همه لرزان شده جان‌ها همه بی‌صبر — یک شمه از آن لرزه به سیماب رسیده

آن نرمی و آن لطف که با بنده کند او — زان نرمی و زان لطف به سنجاب رسیده

زان ناله و زان اشک که خشک و تر عشق است — یک نغمه تر نیز به دولاب رسیده

یک دسته کلید است به زیر بغل عشق — از بهر گشاییدن ابواب رسیده

ای مرغ دل ار بال تو بشکست ز صیاد — از دام رهد مرغ به مضراب رسیده

خاموش ادب نیست مثل‌های مجسم — یا نیست به گوش تو خود آداب رسیده