دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳۷

هلا ساقی بیا ساغر مرا ده — زرم بستان می چون زر مرا ده

به حق آن که در سر دارم از تو — چو خم را وا کنی سر سر مرا ده

به دیگر کس مده آنچم نمودی — مرا ده آن و آن دیگر مرا ده

سرش مگشا مگو نامش که آن چیست — اگر زهر است اگر شکر مرا ده

از آن می جعفر طیار خورده‌ست — شدم بی‌دست چون جعفر مرا ده

بپیما آن شرابی را که بویش — به از مشک است و از عنبر مرا ده

سقاهم ربهم رطلی شگرف است — نهان از مؤمن و کافر مرا ده