دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳۸

بیا دل بر دل پردرد من نه — بیا رخ بر رخان زرد من نه

تویی خورشید وز تو گرم عالم — یکی تابش بر آه سرد من نه

چو مهره توست مهر جمله دل‌ها — بر این نطع هوای نرد من نه

بیار آن معجز هر مرد و زن را — به پیش دشمن نامرد من نه

به هر شرطی که بنهی من مطیعم — ولیکن شرط من درخورد من نه

کلاه لطف خود با تارک من — برای بوش و بردابرد من نه

از آن گردی که از دریا برآری — بیار آن گرد را بر گرد من نه

به هر باده نمی‌گردد سرم مست — به پیشم باده خوکرد من نه

خمش ای ناطقه بسیارگویم — سخن را پیش شاه فرد من نه