دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۳۹

ایا گم گشتگان راه و بیراه — شما را باز می‌خواند شهنشاه

همی‌گوید شهنشه کان مایید — صلا ای شهره سرهنگان به درگاه

به درگاه خدای حی قیوم — دعا کردن نکو باشد سحرگاه

بپیوندید پیوند قدیمی — چو هی چفسیده بر دامان الله

چو یوسف با عزیز مصر باشید — برون آیید از زندان و از چاه

دلا بی‌گاه شد بازآ به خانه — که ترک آید شبانگه سوی خرگاه

صلا اکنون میان بسته‌ست ساقی — صلا کز مهر سرمست است دلخواه

به مغناطیس آید آخر آهن — به سوی کهربا آید یقین کاه

کنون درهای گردون برگشادند — که عاجز شد فلک از ناله و آه

بیا سجده کنان چون سایه‌ای دوست — که بر منبر برآمد امشب آن ماه

مثال صورتی پوشیده گرچه — منزه بود از امثال و اشباه

چو گنج جان به کنج خانه آمد — به گردش می‌تنیدم همچو جولاه

خمش کن تا که قلماشیت گویم — ولکن لا تطالبنی بمعناه

ولیک آن به که آن هم شیر گوید — کجا اشکار شیر و صید روباه