دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴

ز جام ساقی باقی چه خورده‌ای تو دلا — که لحظه لحظه برآری ز عربده عللا

مگر ز زهره شنیدی دلا به وقت صبوح — که بزم خاص نهادم صلای عیش صلا

بلادُر است بلایش بنوش و دُر می‌بار — چه می‌گریزی آخر گریز توست بلا

پیاله بر کف زاهد ز خلق باکش نیست — میان خلق نشستست در خلاست خلا

زهی پیاله که در چشم سر همی‌ناید — ز دست ساقی معنی تو هم بنوش هلا