دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵

مرا بدید و نپرسید آن نگار چرا — ترش ترش بگذشت از دریچه یار چرا

سبب چه بود چه کردم که بد نمود ز من — که خاطرش بگرفتست این غبار چرا

ز بامداد چرا قصد خون عاشق کرد — چرا کشید چنین تیغ ذوالفقار چرا

چو دیدم آن گل او را که رنگ ریخته بود — دمید از دل مسکین هزار خار چرا

چو لب به خنده گشاید گشاده گردد دل — در آن لبست همیشه گشاد کار چرا

میان ابروی خود چون گره زند از خشم — گره گره شود از غم دل فگار چرا

زهی تعلق جان با گشاد و خنده او — یکی دمش که نبینم شوم نزار چرا

جهان سیه شود آن دم که رو بگرداند — نه روز ماند و نی عقل برقرار چرا

یکی نفس که دل یار ما ز ما برمید — چرا رمید ز ما لطف کردگار چرا

مگر که لطف خدا اوست ما غلط کردیم — وگر نه خوبی او گشت بی‌کنار چرا

برون صورت اگر لطف محض دادی روی — پیمبران ز چه گشتند پرده دار چرا