دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۰

چنین می‌زن دو دستک تا سحرگاه — که در رقص است آن دلدار و دلخواه

همی‌گو آنچ می‌دانم من و تو — ولی پنهان کنش در ذکر الله

فغان کردن ز شیر حق بیاموز — نکردی آه پرخون جز که در چاه

درآ چون شیر و پنجه بر جهان زن — چه جنبانی به دستان دم چو روباه

ز بس پیوستگی بیگانه باشیم — سلامم زان نکردی بر سر راه

چو قرآن را نداند جز که قربان — بیا قربان شو اندر عید این شاه

شبی که عشق باشد میهمانم — ببینم بدر را بی‌اول ماه