دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۱

سماع آمد هلا ای یار برجه — مسابق باش و وقت کار برجه

هزاران بار خفتی همچو لنگر — مثال بادبان این بار برجه

بسی خفتی تو مست از سرگرانی — چو کردندت کنون بیدار برجه

هلا ای فکرت طیار برپر — تو نیز ای قالب سیار برجه

هلا صوفی چو ابن الوقت باشد — گذر از پار و از پیرار برجه

به عشق اندرنگنجد شرم و ناموس — رها کن شرم و استکبار برجه

وگر کاهل بود قوال عارف — بدو ده خرقه و دستار برجه

سماح آمد رباح از قول یزدان — که عشقی به ز صد قنطار برجه

به عشق آنک فرشت گوهر آمد — چو موج قلزم زخار برجه

چو زلفین ار فروسو می‌کشندت — تو همچون جعد آن دلدار برجه

صلایی از خیال یار آمد — خیالانه تو هم ز اسرار برجه

بسی در غدر و حیلت برجهیدی — یکی از عالم غدار برجه

بسی بهر قوافی برجهیدی — خموشی گیر و بی‌گفتار برجه