دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۲

خدایا مطربان را انگبین ده — برای ضرب دست آهنین ده

چو دست و پای وقف عشق کردند — تو همشان دست و پای راستین ده

چو پر کردند گوش ما ز پیغام — توشان صد چشم بخت شاه بین ده

کبوتروار نالانند در عشق — توشان از لطف خود برج حصین ده

ز مدح و آفرینت هوش‌ها را — چو خوش کردند همشان آفرین ده

جگرها را ز نغمه آب دادند — ز کوثرشان تو هم ماء معین ده

خمش کردم کریما حاجتت نیست — که گویندت چنان بخش و چنین ده