دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۳

ایا خورشید بر گردون سواره — به حیله کرده خود را چون ستاره

گهی باشی چو دل اندر میانه — گهی آیی نشینی بر کناره

گهی از دور دور استاده باشی — که من مرد غریبم در نظاره

گهی چون چاره غم‌ها را بسوزی — گهی گویی که این غم را چه چاره

تو پاره می‌کنی و هم بدوزی — که دل آن به که باشد پاره پاره

گهی دل را بگریانم چو طفلان — مرا گویی بجنبان گاهواره

گهی بر گیریم چون دایگان تو — گهی بر من نشینی چون سواره

گهی پیری نمایی گاه دومو — زمانی کودک و گه شیرخواره

زبونم یا زبونم تو گرفتی — زهی عیار و چست و حیله باره