دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۴

مبارک باد آمد ماه روزه — رهت خوش باد ای همراه روزه

شدم بر بام تا مه را ببینم — که بودم من به جان دلخواه روزه

نظر کردم کلاه از سر بیفتاد — سرم را مست کرد آن شاه روزه

مسلمانان سرم مست است از آن روز — زهی اقبال و بخت و جاه روزه

بجز این ماه ماهی هست پنهان — نهان چون ترک در خرگاه روزه

بدان مه ره برد آن کس که آید — در این مه خوش به خرمنگاه روزه

رخ چون اطلسش گر زرد گردد — بپوشد خلعت از دیباه روزه

دعاها اندر این مه مستجاب است — فلک‌ها را بدرد آه روزه

چو یوسف ملک مصر عشق گیرد — کسی کو صبر کرد در چاه روزه

سحوری کم زن ای نطق و خمش کن — ز روزه خود شوند آگاه روزه

بیا ای شمس دین و فخر تبریز — توی سرلشکر اسپاه روزه