دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۵

چو بی‌گاه است و باران خانه خانه — صلای جمله یاران خانه خانه

چو جغدان چند این محروم بودن — به گرداگرد ویران خانه خانه

ایا اصحاب روشن دل شتابید — به کوری جمله کوران خانه خانه

ایا ای عاقل هشیار پرغم — دل ما را مشوران خانه خانه

به نقش دیو چند این عشقبازی — لقبشان کرده حوران خانه خانه

بدیدی دانه و خرمن ندیدی — بدین حالند موران خانه خانه

مکن چون و چرا بگذار یارا — چرا را با ستوران خانه خانه

در آن خانه سماع ختنه سور است — ولیکن با طهوران خانه خانه

بنا کرده‌ست شمس الدین تبریز — برای جمع عوران خانه خانه