دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۶

مکن راز مرا ای جان فسانه — شنیدستی مجالس بالامانه

شنیدستی که الدین النصیحه — نصیحت چیست جستن از میانه

شنیدستی که الفرقه عذاب — فراقش آتش آمد با زبانه

چو لا تاسو علی ما فات گفته‌ست — نمی‌ارزد به رنج دام دانه

چو فرموده‌ست حق کالصلح خیر — رها کن ماجرا را ای یگانه

هلا برجه که ان الله یدعوا — غریبی را رها کن رو به خانه

رها کن حرص را کالفقر فخری — چرا می ننگ داری زین نشانه

چو ره بگشاد ابیت عند ربی — چه باشد گر کم آید خشک نانه

تجلی ربه نی کم ز کوهی — بخوان بر خود مخوان این را فسانه

خدا با توست حاضر نحن اقرب — در آن زلفی و بی‌آگه چو شانه

ولی زان زلف شانه زنده گردد — بخوان قرآن نسوی تا بنانه

چو گفته‌ست انصتو ای طوطی جان — بپر خاموش و رو تا آشیانه