دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۷

خدایا رحمت خود را به من ده — دریدی پیرهن تو پیرهن ده

مرا صفرای تو سرگشته کرده‌ست — ز لطف خود مرا صفراشکن ده

اگر عالم به غم خوردن به پای است — مده غم را به من با بوالحزن ده

خدایا عمر نوح و عمر لقمان — و صد چندان بدان خوب ختن ده

سهیل روی تو اندر یمن تافت — مرا راهی به سوی آن یمن ده