دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۸

فریاد ز یار خشم کرده — سوگند به خشم و کینه خورده

برهم زده خانه را و ما را — حمال گرفته رخت برده

بر دل قفلی گران نهاده — او رفته کلید را سپرده

ای بی‌تو حیات تلخ گشته — ای بی‌تو چراغ عیش مرده

ای بی‌تو شراب درد گشته — ای بی‌تو سماع‌ها فسرده

ای سرخ و سپید بی‌تو ماندم — من زرد و شبم سیاه چرده

ای عشق تو پرده‌ها دریده — سر بیرون کن دمی ز پرده