دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۴۹

ای دیده راست راست دیده — چون دیده تو کجاست دیده

آن قطره بی‌وفا چه دیده‌ست — بحر گهر وفاست دیده

اجری خور توتیا چه بیند — اجری ده توتیاست دیده

ای آنک ز روز و شب برونی — روز و شب مر تو راست دیده

در پرتو آفتاب رویت — در رقص چو ذره‌هاست دیده

بد بی‌تو دو دیده دشمن جان — اکنون ز تو جان ماست دیده

ای دیده تان چو دل پریشان — در عین دل شماست دیده

هر دیده جدا جدا از آن است — کز دیده ما جداست دیده

چون دیده خدای را ببیند — گویی که مگر خداست دیده

چون دیده کوه بر حق افتاد — از هر سنگیش خاست دیده

زر شد همه کوه از تجلی — یعنی همه کیمیاست دیده