دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵۰

آمد مه و لشکر ستاره — خورشید گریخت یک سواره

آن مه که ز روز و شب برون است — کو چشم که تا کند نظاره

چشمی که مناره را نبیند — چون بیند مرغ بر مناره

ابر دل ما ز عشق این مه — گه گردد جمع و گاه پاره

چون عشق تو زاد حرص تو مرد — بی‌کار شوی هزارکاره

چون آخر کار لعل گردد — بی‌کار نبوده‌ست خاره

گر بر سر کوی عشق بینی — سرهای بریده بر قناره

مگریز درآ تمام بنگر — زنده شده گشتگان دوباره