دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵۲

یک جام ز صد هزار جان به — برخیز و قماش ما گرو نه

ما از خود خویش توبه کردیم — ما هیچ نمی‌رویم از این ده

یک رنگ کند شراب ما را — تا هر دو یکی شود که و مه

درویش ز خویشتن تهی شد — پر ده تو شراب فقر پر ده

برخیز و به زه کن آن کمان را — ماییم کمان و باده چون زه

برجای بماند عقل پرفعل — این است سزای پیر فربه

ما غم نخوریم خود کی دیده‌ست — تو بار کشی و او کند عه

بگریز ز غم به سوی شه رو — وز خانه عاریت برون جه