دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵۳

جان آمده در جهان ساده — وز مرکب تن شده پیاده

سیل آمد و درربود جان را — آن سیل ز بحرها زیاده

جان آب لطیف دیده خود را — در خویش دو چشم را گشاده

از خود شیرین چنانک شکر — وز خویش بجوش همچو باده

خلقان بنهاده چشم در جان — جان چشم به خویش درنهاده

خود را هم خویش سجده کرده — بی‌ساجد و مسجد و سجاده

هم بر لب خویش بوسه داده — کای شادی جان و جان شاده

هر چیز ز همدگر بزاید — ای جان تو ز هیچ کس نزاده

می‌راند سوی شهر تبریز — جان چون شتر و بدن قلاده