دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵۵

ای دوش ز دست ما رهیده — امشب نرهی به جان و دیده

در پنجه ماست دامن تو — ای دست در آستین کشیده

حیلت بگذار و آب و روغن — ماییم هریسه رسیده

چشم من و چشم تو حریفند — ای چشم ز چشم تو چریده

ای داده مرا شراب گلگون — گل از رخ زرد من دمیده

زلف چو رسن چو برفشاندی — از عشق چو چنبرم خمیده

رفتی و ز چشم من بریدی — خون آید لاشک از بریده

بر گرد خیال تو دوانیم — ای بر سر ما غمت دویده

بر روزن تو چرا نپرد — مرغی ز قفس به جان رهیده

خامش کردم که جمله عیبیم — ای با همه عیبمان خریده