دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵۶

ماییم قدیم عشق باره — باقی دگران همه نظاره

نظارگیان ملول گشتند — ماند این دم گرم شعله خواره

چون چرخ حریف آفتابیم — پنهان نشویم چون ستاره

انگشت نما و شهره گشتیم — چون اشتر بر سر مناره

از ما بنماند جز خیالی — و آن نیز برفت پاره پاره

مردان طریق چاره جستند — با هستی خود نبود چاره

در آتش عشق صف کشیدند — چون آهن و مس و سنگ خاره

مردانه تمام غرق گشتند — اندر دریای بی‌کناره