دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵۷

ای گشته دلت چو سنگ خاره — با خاره و سنگ چیست چاره

با خاره چه چاره شیشه‌ها را — جز آنک شوند پاره پاره

زان می‌خندی چو صبح صادق — تا پیش تو جان دهد ستاره

تا عشق کنار خویش بگشاد — اندیشه گریخت بر کناره

چون صبر بدید آن هزیمت — او نیز بجست یک سواره

شد صبر و خرد بماند سودا — می‌گرید و می‌کند حراره

خلقی ز جدایی عصیرت — بر راه فتاده چون عصاره

هر چند شده‌ست خون جگرشان — چستند در این ره و چه کاره

بیگانه شدیم بهر این کار — با عقل و دل هزارکاره

العشق حقیقه الاماره — و الشعر طباله الاماره

احذر فامیرنا مغیر — کل سحر لدیه غاره

اترک هذا وصف فراقا — تنشق لهوله العباره

بگریخت امام ای مؤذن — خاموش فرورو از مناره