دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵۸

ماییم و دو چشم و جان خیره — بنگر تو به عاشقان خیره

تو چون مه و ما به گرد رویت — سرگشته چو آسمان خیره

عقل است شبان به گرد احوال — فریاد از این شبان خیره

در دیده هزار شمع رخشان — وین دیده چو شمعدان خیره

از شرق به غرب موج نور است — سر می‌کند از نهان خیره

بیرون ز جهان مرده شاهی است — وز عشق یکی جهان خیره

گویی که مرا از او نشان ده — خیره چه دهد نشان خیره

از چشم سیه سپید پرخون — کز چشم بود زبان خیره

در روی صلاح دین تو بنگر — تا دریابی بیان خیره