دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۵۹

آن سفره بیار و در میان نه — و آن کاسه به پیش عاشقان نه

انبوه بریز نان که زشت است — کآواز دهد کسی که نان نه

تن را چو به نان شکار کردی — جان را برگیر و پیش جان نه

امروز قیامت تو برخاست — برخیز قدم بر آسمان نه

از آتش عشق نردبان ساز — بر گنبد چرخ نردبان نه

ای زهره ز چشم‌های هندو — ترکانه تو تیر در کمان نه

گر سینه زیان کند ز زخمت — زخمی دیگر بر آن زیان نه

چون نکته ز راه چشم گویی — ما را همه مُهر بر دهان نه

ای اشک چو رفتی از در چشم — آنجا رو و سر بر آستان نه