دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۶۱

ای روز مبارک و خجسته — ما جمع و تو در میان نشسته

ای همنفس همیشه پیش آ — تا زنده شود دمی شکسته

پیغام دل است این دو سه حرف — بشنو سخن شکسته بسته

یک بار بگو که بنده من — کزاد شوم ز رنج و رسته

آن دست ز روی خویش برگیر — تا گل چینیم دسته دسته

یک بار دگر شکرفشان کن — طوطی نگر از قفس برسته