دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۶۲

ای دو چشمت جاودان را نکته‌ها آموخته — جان‌ها را شیوه‌های جان فزا آموخته

هر چه در عالم دری بسته‌ست مفتاحش توی — عشق شاگرد تو است و درگشا آموخته

از برای صوفیان صاف بزم آراسته — وانگهانی صوفیان را الصلا آموخته

وز میان صوفیان آن صوفی محبوب را — سر معشوقی مطلق در خلاء آموخته

و آن دگر را ز امتحان اندر فراق انداخته — سر سر عاشقانش در بلا آموخته

عشق را نیمی نیاز و نیم دیگر بی‌نیاز — این اجابت یافته و آن خود دعا آموخته

پیش آب لطف او بین آتشی زانو زده — همچو افلاطون حکمت صد دوا آموخته

با دعا و با اجابت نقب کرده نیم شب — سوی عیاران رند و صد دغا آموخته

پرجفایانی که ایشان با همه کافردلی — مر وفا را گوش مالیده وفا آموخته

زخم و آتش‌های پنهانی است اندر چشمشان — کاهنان را همچو آیینه صفا آموخته

جمله ایشان بندگان شمس تبریزی شده — در تجلی‌های او نور لقا آموخته