دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۶۳

ای ز هندستان زلفت رهزنان برخاسته — نعره از مردان مرد و از زنان برخاسته

آتش رخسار تو در بیشه جان‌ها زده — دود جان‌ها برشده هفت آسمان برخاسته

جوی‌های شیر و می پنهان روان کرده ز جان — وز معانی ساقیان همچو جان برخاسته

کفر را سرمه کشیده تا بدیده کفر نیز — شاهد دین را میان مؤمنان برخاسته

تن چو دیوار و پس دیوار افتاده دلی — در بیان حال آن دل این زبان برخاسته

رو خرابی‌ها نگر در خانه هستی ز عشق — سقف خانه درشکسته آستان برخاسته

گرچه گوید فارغم از عاشقان لیکن از او — بر سر هر عاشقی صد مهربان برخاسته

شمس تبریزی چو کان عشق باقی را نمود — خون دل یاقوت وار از عکس آن برخاسته