دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۶۴

ای ز هجرانت زمین و آسمان بگریسته — دل میان خون نشسته عقل و جان بگریسته

چون به عالم نیست یک کس مر مکانت را عوض — در عزای تو مکان و لامکان بگریسته

جبرئیل و قدسیان را بال و پر ازرق شده — انبیا و اولیا را دیدگان بگریسته

اندر این ماتم دریغا تاب گفتارم نماند — تا مثالی وانمایم کان چنان بگریسته

چون از این خانه برفتی سقف دولت درشکست — لاجرم دولت بر اهل امتحان بگریسته

در حقیقت صد جهان بودی نبودی یک کسی — دوش دیدم آن جهان بر این جهان بگریسته

چو ز دیده دور گشتی رفت دیده در پیت — جان پی دیده بمانده خون چکان بگریسته

غیرت تو گر نبودی اشک‌ها باریدمی — همچنین به خون چکان دل در نهان بگریسته

مشک‌ها باید چه جای اشک‌ها در هجر تو — هر نفس خونابه گشته هر زمان بگریسته

ای دریغا ای دریغا ای دریغا ای دریغ — بر چنان چشم عیان چشم گمان بگریسته

شه صلاح الدین برفتی ای همای گرم رو — از کمان جستی چو تیر و آن کمان بگریسته

بر صلاح الدین چه داند هر کسی بگریستن — هم کسی باید که داند بر کسان بگریسته