دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۶۵

ای ز گلزار جمالت یاسمن پا کوفته — وز صواب هر خطایت صد ختن پا کوفته

ای بزاده حسن تو بی‌واسطه هر مرد و زن — وآنگه اندر باغ عشقت مرد و زن پا کوفته

ای رخ شاهانه‌ات آورده جان پروانه‌ای — صد هزاران شمع دل اندر لگن پا کوفته

ای دماغ عاشقان پرباده منصوریت — تا دو صد حلاج عشقت بر رسن پا کوفته

لاغری جان ز ذوقت آن چنان فربه شده — می‌نگنجد در جهان در خویشتن پا کوفته

هدهدان اندر قفس چون زان سلیمان خوش شدند — راه پریدن نبد تا در وطن پا کوفته

جان عاشق لامکان و این بدن سایه الست — آفتاب جان به رقص و این بدن پا کوفته

قهقهه شادان عشقش کرد مجلس پرشکر — بوالحزن شادان شده با بوالحسن پا کوفته

روی و چشم شمس تبریزی گل و نسرین بکاشت — در میان نرگس و گل جسم من پا کوفته