دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۶۶

ای سراندازان همه در عشق تو پا کوفته — گوهر جان همچو موسی روی دریا کوفته

زیر این هفت آسیا هستی ما را خوش بکوب — روشنایی کی فزاید سرمه ناکوفته

عاشقان با عاقلان اندرنیامیزد از آنک — درنیامیزد کسی ناکوفته با کوفته

عاقلان از مور مرده درکشند از احتیاط — عاشقان از لاابالی اژدها را کوفته

مردم چشم از خیالت چون شود پی کوب عشق — فرق‌ها پیدا شود از کوفته تا کوفته

از شکار تو به بیشه جان شیران خون شده — در هوای قاف قربت پر عنقا کوفته

عشق چون خورشید دامن گستریده بر زمین — عاشقان چون اخترانش راه بالا کوفته

لا چو لالایان زده بر عاشقانش دست رد — غیرت الا شده بر مغز لالا کوفته

حاجیان راه جان خسته نگردند از نشاط — اشترانشان زیر بار از راه اعضا کوفته

ساربان این غزل گو تا ز بعد خستگی — اشتران را مست بینی راه بطحا کوفته