دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۶۷

تا چه عشق است آن صنم را با دل پرخون شده — هر زمان گوید که چونی ای دل بی‌چون شده

دم به دم او کف خود را از دلم پرخون کند — تا ز دست دست او خون دلم جیحون شده

نام عاشق بر من و او را ز من خود صبر نیست — عشق معشوقم ز حد عشق من افزون شده

چونک کردم رو به بالا من بدیدم یک مهی — فتنه خورشید گشته آفت گردون شده

ذره‌ها اندر هوا و قطره‌ها در بحرها — در دماغ عاشقانش باده و افیون شده

واعظ عقل اندرآمد من نصیحت کردمش — خیز مجلس سرد کردی ای چو افلاطون شده

پیش شمس الدین تبریزی برو کز رحمتش — مردگان کهنه بینی عاشق و مجنون شده