دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۷۰

این چه باد صرصر است از آسمان پویان شده — صد هزاران کشتی از وی مست و سرگردان شده

مخلص کشتی ز باد و غرقه کشتی ز باد — هم بدو زنده شده‌ست و هم بدو بی‌جان شده

باد اندر امر یزدان چون نفس در امر تو — ز امر تو دشنام گشته وز تو مدحت خوان شده

بادها را مختلف از مروحه تقدیر دان — از صبا معمور عالم با وبا ویران شده

باد را یا رب نمودی مروحه پنهان مدار — مروحه دیدن چراغ سینه پاکان شده

هر که بیند او سبب باشد یقین صورت پرست — و آنک بیند او مسبب نور معنی دان شده

اهل صورت جان دهند از آرزوی شبه‌ای — پیش اهل بحر معنی درها ارزان شده

شد مقلد خاک مردان نقل‌ها ز ایشان کند — و آن دگر خاموش کرده زیر زیر ایشان شده

چشم بر ره داشت پوینده قراضه می‌بچید — آن قراضه چین ره را بین کنون در کان شده

همچو مادر بر بچه لرزیم بر ایمان خویش — از چه لرزد آن ظریف سر به سر ایمان شده

همچو ماهی می‌گدازی در غم سرلشکری — بینمت چون آفتابی بی‌حشم سلطان شده

چند گویی دود برهان است بر آتش خمش — بینمت بی‌دود آتش گشته و برهان شده

چند گشت و چند گردد بر سرت کیوان بگو — بینمت همچون مسیحا بر سر کیوان شده

ای نصیبه جو ز من که این بیار و آن بیار — بینمت رسته از این و آن و آن و آن شده

بس کن ای مست معربد ناطق بسیارگو — بینمت خاموش گویان چون کفه میزان شده