دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۷۲

هله بحری شو و در رو مکن از دور نظاره — که بود در تک دریا کف دریا به کناره

چو رخ شاه بدیدی برو از خانه چو بیدق — رخ خورشید چو دیدی هله گم شو چو ستاره

چو بدان بنده نوازی شده‌ای پاک و نمازی — همگان را تو صلا گو چو مؤذن ز مناره

تو در این ماه نظر کن که دلت روشن از او شد — تو در این شاه نگه کن که رسیده‌ست سواره

نه بترسم نه بلرزم چو کشد خنجر عزت — به خدا خنجر او را بدهم رشوت و پاره

که بود آب که دارد به لطافت صفت او — که دو صد چشمه برآرد ز دل مرمر و خاره

تو همه روز برقصی پی تتماج و حریره — تو چه دانی هوس دل پی این بیت و حراره

چو بدیدم بر سیمش ز زر و سیم نفورم — که نفور است نسیمش ز کف سیم شماره

تو از آن بار نداری که سبکسار چو بیدی — تو از آن کار نداری که شدستی همه کاره

همه حجاج برفته حرم و کعبه بدیده — تو شتر هم نخریده که سکسته‌ است مهاره

بنگر سوی حریفان که همه مست و خرابند — تو خمش باش و چنان شو هله ای عربده باره