دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۷۳

مشنو حیلت خواجه هله ای دزد شبانه — بشلولم بشلولم مجه از روزن خانه

بمشو غره پرستش بمده ریش به دستش — وگرت شاه کند او که توی یار یگانه

سوی صحرای عدم رو به سوی باغ ارم رو — می بی‌درد نیابی تو در این دور زمانه

به شه بنده نوازی تو بپر باز چو بازی — به خدا لقمه بازان نخورد هیچ سمانه

بخورم گر نخورم من بنهد در دهن من — بروم گر نروم من کندم گوش کشانه

همه میرند ولیکن همه میرند به پیشت — همه تیر ای مه مه رو نپرد سوی نشانه

ز چه افروخت خیالش رخ خورشیدصفت را — ز کی آموخت خدایا عجب این فعل و بهانه

چو تو را حسن فزون شد خردم صید جنون شد — چو مرا درد فزون شد بده آن درد مغانه

چو تو جمعیت جمعی تو در این جمع چو شمعی — چو در این حلقه نگینی مجه ای جان زمانه

تو اگر نوش حدیثی ز حدیثان خوش او — تو مگو تا که بگوید لب آن قندفسانه