دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۷۹

بده آن باده جانی، که چنانیم همه — که می از جام و سر از پای ندانیم همه

همه سرسبزتر از سوسن و از شاخ گُلیم — روح مطلق شده و تابش جانیم همه

همه دربند هوایند و هوا بنده ماست — که برون رفته از این دور زمانیم همه

همچو سرنا بخروشیم به شکر لب یار — همه دکان بفروشیم که کانیم همه

تاب مشرق تن ما را مثل سایه بخورد — که به صورت مثل کون و مکانیم همه

زعفران رخ ما از حذر چشم بد است — ما حریف چمن و لاله ستانیم همه

مصحف آریم و به ساقی همه سوگند خوریم — که جز از دست و کفت ، می‌نستانیم همه

هر که جان دارد، از گلشن جان بوی برد — هر که آن دارد، دریافت که آنیم همه

دل ما چون دل مرغ است ، ز اندیشه برون — که سبک دل شده زان رطل گرانیم همه

ملکان تاج زر از عشق ره ما بدهند — که کمربخشتر از بخت جوانیم همه

جان ما را به صف اول پیکار طلب — ز آنک در پیش روی تیر و سنانیم همه

در پس پرده ظلمات بشر ننشینیم — ز آنک چون نور سحر پرده درانیم همه

شام بودیم ، ز خورشید جهان صبح شدیم — گرگ بودیم ، کنون شهره شبانیم همه

شمس تبریز چو بنمود رخ جان آرای — سوی او با دل و جان همچو روانیم همه