دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۸۰

پیش جوش عفو بی‌حد تو شاه — توبه کردن از گناه آمد گناه

بس که گمره را کنی بس جست و جو — گمرهی گشته‌ست فاضلتر ز راه

منطقم را کرد ویران وصف تو — راه گفتن بسته شد مانده‌ست آه

آه دردت را ندارم محرمی — چون علی اه می‌کنم در قعر چاه

چه بجوشد نی بروید از لبش — نی بنالد راز من گردد تباه

بس کن ای نی ز آنک ما نامحرمیم — زان شکر ما را و نی را عذر خواه