دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۸۱

عشق بین با عاشقان آمیخته — روح بین با خاکدان آمیخته

چند بینی این و آن و نیک و بد — بنگر آخر این و آن آمیخته

چند گویی بی‌نشان و بانشان — بی‌نشان بین با نشان آمیخته

چند گویی این جهان و آن جهان — آن جهان بین وین جهان آمیخته

دل چو شاه آمد زبان چون ترجمان — شاه بین با ترجمان آمیخته

اندرآمیزید زیرا بهر ماست — این زمین با آسمان آمیخته

آب و آتش بین و خاک و باد را — دشمنان چون دوستان آمیخته

گرگ و میش و شیر و آهو چار ضد — از نهیب قهرمان آمیخته

آن چنان شاهی نگر کز لطف او — خار و گل در گلستان آمیخته

آن چنان ابری نگر کز فیض او — آب چندین ناودان آمیخته

اتحاد اندر اثر بین و بدان — نوبهار و مهرگان آمیخته

گرچه کژبازند و ضدانند لیک — همچو تیرند و کمان آمیخته

قند خا خاموش باش و حیف دان — قند و پند اندر دهان آمیخته

شمس تبریزی همی‌روید ز دل — کس نباشد آن چنان آمیخته