دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۸۶

قرابه‌بازِ دانا هش‌دار آبگینه — تا در میان نیفتد سودای کبر و کینه

چون شیشه بشکنی جان بسیار پای یاران — مجروح و خسته گردد این خود بود کمینه

وآنگه که مرهم آری سر را به عذر خاری — بر موزه محبت افتد هزار پینه

بفزا شراب و خوش شو بیرون ز پنج و شش شو — مگذار ناخوشی را گرد سرای سینه

نی زان شراب خاکی بل کز جهان پاکی — از دست حق رسیده بی‌واسطه قنینه

در بزمگاه وحدت یابی هر آنچ خواهی — در رزمگاه محنت که آن نه و که این نه

جانی که غم فزودی از شمس حق تبریز — نو نو طرب فزاید بی‌کهنه‌های دینه