دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۸۷

پیغام زاهدان را کآمد بلای توبه — با آن جمال و خوبی آخر چه جای توبه

هم زهد برشکسته هم توبه توبه کرده — چون هست عاشقان را کاری ورای توبه

چون از جهان رمیدی در نور جان رسیدی — چون شمع سر بریدی بشکن تو پای توبه

شرط است بی‌قراری با آهوی تتاری — ترک خطا چو آمد ای بس خطای توبه

در صید چون درآید بس جان که او رباید — یک تیر غمزه او صد خونبهای توبه

چون هر سحر خیالش بر عاشقان بتازد — گرد غبار اسبش صد توتیای توبه

از باده لب او مخمور گشته جان‌ها — و آن چشم پرخمارش داده سزای توبه

تا باغ عاشقان را سرسبز و تازه کردی — حسنت خراب کرده بام و سرای توبه

ای توبه برگشاده بی‌شمس حق تبریز — روزی که ره نماید ای وای وای توبه