دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۸۹

در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده؟ — بر تخت شه کی باشد جز شاه و شاه‌زاده؟

کرده به دست اشارت کز من بگو چه خواهی؟ — مخمور می چه خواهد جز نقل و جام و باده؟

نقلی ز دل معلق جامی ز نور مطلق — در خلوت هوالحق بزم ابد نهاده

ای بس دغل‌فروشان در بزم باده‌نوشان — هش دار تا نیفتی ای مرد نرم و ساده

در حلقه قلاشی زنهار تا نباشی — چون غنچه چشم‌بسته چون گل دهان‌گشاده

چون آینه است عالم نقش کمال عشق است — ای مردمان کی دیده است جزوی ز کل زیاده؟

چون سبزه شو پیاده زیرا در این گلستان — دلبر چو گل سوار است باقی همه پیاده

هم تیغ و هم کشنده هم کشته هم کشنده — هم جمله عقل گشته هم عقل باد داده

آن شه صلاح دین است کاو پایدار بادا — دست عطاش دایم در گردنم قلاده