دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۹۴

از بس که مطرب دل از عشق کرد ناله — آن دلبرم درآمد در کف یکی پیاله

افکند در سر من آنچ از سرم برآرد — نو کرد عشق ما را باده هزارساله

می‌گشت دین و کیشم من مست وقت خویشم — نی نسیه را شناسم نی بر کسم حواله

من باغ جان بدادم چرخشت را خریدم — بر جام می‌نبشتم این بیع را قباله

ای سخره زمانه برهم بزن تو خانه — کاین کاله بیش ارزد وآنگه چگونه کاله

بربند این دهان را بگشا دهان جان را — بینی که هر دو عالم گردد یکی نواله

نپذیرد آن نواله جانت چو مست باشد — سرمست خد و خالش کی بنگرد به خاله

جان‌های آسمانی سرمست شمس تبریز — بگشای چشم و بنگر پران شده چو ژاله