دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۳۹۵

دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه — برداشته ربابی می‌زد یکی ترانه

با زخمهٔ چو آتش می‌زد ترانه خوش — مست و خراب و دلکش از بادهٔ مغانه

در پردهٔ عراقی می‌زد به نام ساقی — مقصود باده بودش ساقی بُدش بهانه

ساقی ماه رویی در دست او سبویی — از گوشه‌ای درآمد بنهاد در میانه

پر کرد جام اول زان بادهٔ مُشَعَل — در آب هیچ دیدی کآتش زند زبانه

بر کف نهاده آن را از بهر دلستان را — آنگه بکرد سجده بوسید آستانه

بستد نگار از وی اندرکشید آن می — شد شعله‌ها از آن می بر روی او دوانه

می‌دید حسن خود را می‌گفت چشم بد را — نی بود و نی بیاید چون من در این زمانه